de eerste tien
het ontbijt zit dwars
mijn kuiten zeuren
'n lome vermoeidheid
maakt zich van me meester
ik en mijn adem
kunnen het ritme niet vinden
en langzaam maar zeker
begint mijn rechtervoet
te tintelen
een beknelde ader
protesteert
in een niemandsland
van gedachten
misschien maar vijf minuten
wat vreemd, alles is ineens
op zijn plek gevallen
geen pijn, een strakke pas
een vloeiende adem
de tank nog lang niet leeg
tot aan de tweede tien
voldaan wandel ik
nog honderd meter
hetzelfde verhaal
hetzelfde verloop
mijn lijf en ik
we begrijpen elkaar
nog altijd
niet
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten