boos

natuurlijk ben je boos
zou ik ook zijn
je hebt gelijk
ik ben te ver gegaan

maar blijf je me nu
oog om oog
pijn doen omdat
ik je pijn deed

omdat ik doorging
terwijl je toch, heel subtiel
liet weten dat je
het echt niet meer aankon

ach, toe,
wees eens lief
werk een beetje mee
en laat me weer lopen
als een jonge god

20 kilometer

de eerste tien
het ontbijt zit dwars
mijn kuiten zeuren
'n lome vermoeidheid
maakt zich van me meester
ik en mijn adem
kunnen het ritme niet vinden

en langzaam maar zeker
begint mijn rechtervoet
te tintelen
een beknelde ader
protesteert

in een niemandsland
van gedachten
misschien maar vijf minuten
wat vreemd, alles is ineens
op zijn plek gevallen

geen pijn, een strakke pas
een vloeiende adem
de tank nog lang niet leeg
tot aan de tweede tien

voldaan wandel ik
nog honderd meter

hetzelfde verhaal
hetzelfde verloop
mijn lijf en ik
we begrijpen elkaar
nog altijd
niet